ماهوارهٔ اُمید، نخستین ماهواره ساخت کشور ایران است و تمام تجهیزاتش در سازمان صنایع هوافضای ایران طراحی و تولید شده‌است. ساخت ماهواره تحقیقاتی «امید» طی یک پروژه ۱۰‌ساله انجام گرفته‌است.^[۱] با ساخت این ماهواره ایران یازدهمین کشوری است که توانمندی ارسال ماهواره به فضا را پیدا کرد.

ماهواره «امید» بامداد سه شنبه، ۳ فوریه ۲۰۰۹ (۱۵ بهمن ۱۳۸۷) در مدار فضا قرار گرفت.^[۲]

در سال ۲۰۰۸ میلادی ابتدا ستاد کل نیروهای مسلح ایران اعلام کرد که ماهواره امید با یک موشک ایرانی به فضا فرستاده شده‌است اما ساعاتی بعد خبر پرتاپ ماهواره امید تکذیب و تاکید شد که تنها موشک ماهواره بر سفیر امید، که قرار است در آینده ماهواره امید را به فضا منتقل کند، آزمایش شده است.^[۳]

ویژگی‌ها

این ماهواره در هر ۲۴ ساعت، ۱۵ بار به دور زمین می‌چرخد و گزارش‌های دورسنجی به مرکز فضایی در ایران می‌فرستد. این ماهواره همچنین دو باند بسامد و هشت آنتن برای ارسال اطلاعات دارد که در هربار چرخش، دوبار توسط ایستگاه‌های زمینی کنترل و هدایت می‌شود.^[۴]

ماهواره امید از نوع ماهواره سبک است و توسط ماهواره‌بر «سفیر دو» در مدار قرار گرفته‌است. این ماهواره با هدف برقراری ارتباطات متقابل ماهواره و ایستگاه زمینی، تعیین مشخصات مداری و دورسنجی مشخصات زیرسامانه‌ها، در مدار زمین قرار داده شده‌است.^[۵]

سامانه فضایی بومی ایران

ایستگاه هدایت و کنترل ماهواره در مدار ارتفاع پایین نیز وظیفه تعیین موقعیت ماهواره در مدار را بر عهده داشته و ارتباط رادیویی با ماهواره برقرار می‌کند و فرمان‌های کنترلی لازم را به ماهواره ارسال نموده و پاسخ آن را دریافت می‌کند. این ماهواره توسط ماهواره‌بر سفیر ساخت ایران توسط موشک سفیر از پایگاه فضایی ایران، به مدار پرتاب شد. موشک سفیر برای پرتاب این ماهواره به فضا طراحی شده‌است.^[۶] ماهوارهٔ امید به همراه ایستگاه‌های زیرزمینی و پرتاب فضایی، جمعاً نخستین سامانه فضایی بومی ایران را تشکیل می‌دهند. ماهواره‌های خاص ایران عبارتند از ماهواره زهره، ماهواره سینا، ماهواره پارس و ماهواره‌های مصباح ۱ و مصباح ۲.^[۷]

جستارهای وابسته

• کاوشگر ۱
• ماهواره‌بر سفیر ۲
• ماهواره مصباح
• ماهواره زهره
• ماهواره سینا

پیوند به بیرون

• گزارش تصویری از رونمایی نخستین سامانهٔ فضایی ایران